Goeroe Harry

 

‘Om heel eerlijk te zijn, ben ik nogal teleurgesteld in je coaching. Mijn vorige coach gaf me elk gesprek legio goede adviezen. Jij stelt alleen maar moeilijke vragen. Maar, de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat het wel bijzonder is  dat ik je dit nu schrijf. Voorheen zou ik dat niet gedurfd hebben’. Eén van mijn cliënten stuurde mij deze e-mail als reactie op mijn verzoek om enige terugkoppeling na onze sessie. Ik antwoordde: ‘Dank voor je eerlijke feedback, Brigitte. Gelet op de inhoud van je opmerking, lijkt het mij beter om deze persoonlijk te bespreken in onze tweede (…) sessie. Vind je dat goed?’

 

Hoe komt het toch dat we zo vaak zulke hoge verwachtingen koesteren? Waar komen die vandaan, of wie schept deze? Ook Brigitte was al vele jaren in disbalans, doordat het zowel privéals op het werk niet lekker liep. Dan weer zocht ze hulp bij een coach, dan weer bij een psycholoog. Telkens had zij er even baat bij, maar met dezelfde regelmaat kwam het rotgevoel in haar buik terug. En zo kwam ze op een goede dag bij mij met hooggespannen verwachtingen. Eén sessie bij ene Harry en

 

Zou het aan al die nieuwe trends en goeroes liggen die eens in de zoveel tijd voorbijkomen? Je kent ze vast wel; etiketjes vaak in het Engels of quasi Latijn, snufje Oosterse filosofie, modellen vaak in het vierkant, nu eens matrix, dan weer kwadrant of schijf genoemd. Ander kleurtje, nieuw geurtje, snufje minder zout, iets meer peper en hup, we hebben weer een ‘nieuwe’ methode, hét Ei van Columbus! Iedereen áltijd gezond en gelukkig! En waar men telkens denkt dé waarheid gevonden te hebben, dé oplossing voor ieders probleem, toch komen er telkens weer ‘nieuwe’. Wat verklaart hun succes?

 

Doorgaans begaafde sprekers en schrijvers, charisma en humor te over, net als hun beloftes. Therapie onzin, twee sessies van hun methode, paar puntjes aanstippen of bekloppen en je bent altijd gezond en gelukkig en je afdeling loopt weer als een trein! Tja, wie wil dat nou niet? Maar we weten allemaal dat het zo niet werkt. Niet blijvend in elk geval.

 

Als het namelijk wél zou werken, zouden er toch niet telkens nieuwe hypes worden uitgevonden?

 

Ook leidinggevende Jan moest samengevat in zo’n kleurrijk model, of ik zijn rapport wilde lezen? Ik kijk hem bedremmeld aan, begin te bladeren in het lijvige rapport met teksten als: ‘Jan beschikt over dit en dat en kan in geval A zo reageren maar in geval B soms ook zo’. En na een uur weet je eigenlijk nog niet wat je precies gelezen hebt, laat staan wat je er aan hebt?!

 

Ik antwoordde dat me dat mogelijk een hele dag kost, en of het hem dat, gezien mijn uurtarief, wel waard was? ‘Ach’ zegt Jan, ‘maar jij ziet het zo ook wel hè?’ Ik begin te zoeken naar iets meer persoonlijks, wat echt iets over Jan zelf zegt. ‘Staat achterin, bij de conclusie’ helpt Jan. Aha, ik lees: ‘Uit de test is gebleken (zie 3ekwadrant, 2elid) dat Jan niet zo gemakkelijk van vertrouwen is. Het kost best wel even tijd om dat bij hem te winnen. Maar, als je eenmaal zijn vertrouwen hebt, dan lijkt het voor het leven en is er heel goed samen te werken met Jan’. ‘Dat klopt toch,’ zegt Jan, ‘zo zit ik toch ook in elkaar?’ ‘Helemaal waar Jan, klopt precies! Voor jou, en nog 98% van alle Tukkers…’

 

Willen we dan zo graag ‘belazerd’ worden? Moet ik dan misschien ook maar een nieuwe hype beginnen? Heb ik wel een klinkende naam nodig voor mijn werkwijze. Mindlessness wellicht? Of Kromdenken? Of zou Kafkaiaanse Grobbologie toch meer volgelingen trekken?!…

 

Lieve mensen, alle gekheid op een stokje, moraal van dit verhaal?

 

 

Als het jou, je afdeling of je organisatie in het algemeen goed gaat, dan kun je probleemloos dit soort trends volgen en als bedrijfsuitstapjes beschouwen. Een workshopje hier, een dagje hei daar, prima om je zinnen en je blik even te verzetten. Altijd goed en leuk, maar meer is het niet! Verwacht niet dat er echt iets verandert.

Zijn er werkelijk problemen, is er écht iets aan de hand, loopt het structureel niet goed op jouw afdeling of loop je al (te) lang tegen grenzen aan, zit je écht niet lekker in je vel, dan helpt alleen een goede coach, therapeut of trainer. Hoe kun je deze herkennen? Je kunt het lezen in mijn boek ‘Laat je de kop niet gek maken’ (blz. 146).

 

Blijf je toch liever geloven in gouden bergen die je schijnbaar moeiteloos kan beklimmen? Houd dan wel rekening met steile afgronden…

 

 

Het verhaal van Karel, ziek van de zorg?

 

Enkele jaren geleden meldde Karel zich bij me. Hart van goud, begaan met z’n patiënten en personeel, en succesvol in de medische wereld. Dat vonden anderen. Maar hijzelf?
Niet alleen de nieuwe zakelijkheid in de zorg, maar ook zijn zelfbeeld knaagden meer en meer aan hem. Twijfels en paniekgedachten vergalden zijn leven. En dat niet alleen overdag.

‘Ik had er twee gebroken benen voor over gehad als me deze sores bespaard was gebleven’, zo vertrouwde hij me toe. Maar gelukkig vermeldt het gezegde ‘een lieve duit’. Wat het hem, blijvend, opleverde, leest u hieronder.

 

 

‘Enige tijd geleden was ik op zoek naar een coach of psycholoog die mij kon helpen met mijn klachten. Gewoon door op Google te zoeken kwam ik bij Harry terecht. Het bleek een zeer relevant zoekresultaat!

Na enige jaren zelfstandig werkzaam te zijn in de zorg, was ik het spoor bijster. Ging het nu nog om het ‘beter maken’ van patiënten? De zorg waarin ik ooit was gaan werken leek wel ziek: er was een nieuwe zakelijkheid doorgedrongen in de gezondheidszorg, waardoor het er in mijn ogen ineens niet meer toe deed hoeveel vakinhoudelijke kennis ik en mijn collega’s hadden. Jaren van investeren van tijd, inzet en middelen leken niets meer waard te zijn door gekonkel, ellebogenwerk, concurrentie en andere ‘zakelijke’ perikelen.

Daar werd ik zelf behoorlijk ziek van, en ik ging met steeds minder plezier naar mijn werk. Angsten en paniekgedachten over wat er allemaal wel niet mis zou gaan, en zaken waarvoor ik dacht verantwoordelijk te zijn, in combinatie met een verkeerd zelfbeeld maakten mij het leven zeer zuur.

 

Inmiddels sijpelden de problemen ook door in mijn privé leven. Ik had er in die tijd twee gebroken benen voor over gehad als deze sores voorbij zou zijn. De lol was er voor mij wel af.

Het contact met Harry was verfrissend en voelde vertrouwd aan. Harry wist, door de juiste vragen te stellen, te relativeren en te luisteren, bij mij tot de kern te komen waardoor ik samen met hem stappen kon nemen om weer de gewenste kant op te gaan. Ervaringen uit het verleden, maar ook mijn kijk op bepaalde tegenwoordige zaken beïnvloedden bij mij het dagelijks leven negatief.

 

Nu enige tijd later ziet mijn plaatje er heel anders uit. Hoewel er nog altijd zaken in de gezondheidszorg zijn waar ik veel moeite mee heb, en ik soms wel merk dat de ‘aard van het beestje’ mij wil dwars zitten, lukt het me beter dan in het verleden om te relativeren,  en paniekgevoelens en piekeren te stoppen. Ik zit stukken beter in mijn vel en heb meer vertrouwen in de toekomst en mijzelf. Het prettige contact met Harry heeft hierin zeker een positief effect gehad, met een goede uitwerking op zowel zakelijk als privé gebied. En daar heb ik nog iedere dag plezier van.’