Grip op je leven

 

Grip op je leven, wie wil dat nou niet? Elke dag gelukkig zijn, altijd zonneschijn en je leven lang gezond en sterk…

Hadden we alles maar altijd zelf in de hand! De maakbaarheid van het leven: was het maar zo! Het is en blijft een illusie. We weten allemaal dat het leven zo niet in elkaar zit. Hoe je ook over de Corona crisis denkt, als het ons één ding duidelijk maakt (behalve dan dat we elkaar, en álles wat leeft, meer ruimte moeten geven) dan is het wel dat alles zo maar kan veranderen. Plotsklaps!

‘Shit happens’. En, gelukkig maar, want zonder ‘shit’ groeit geen plant. Mensen evenmin. Hoe hebben we leren lopen? Precies, vallen en opstaan.

 

Laten we ons eerst eens afvragen. Willen we dat? Altijd gelukkig zijn. Waardeer je het geluk dan nog wel? Herken je het überhaupt nog? Of altijd zon? Waarschijnlijk woon je dan in de Sahel en snak je naar een flinke onweersbui. Kortom, er is niets mis met af en toe ‘shit’ in je leven, zaken waar je geen grip op hebt, die je overkomen.

 

Maar waar heb je dan wel grip op? Je partner? Je collega’s? Je familie? Ik neem je even mee naar een intake van jaren geleden met Klaas.

 

Harry Grob Stress tot burn-out

Na amper één slok koffie steekt Klaas van wal: “Ik mag dan wel verwezen zijn door mijn bedrijfsarts, maar het is wel belangrijk dat u van alles op de hoogte bent. Mijn problemen liggen namelijk niet aan mij!” En zo begon Klaas te vertellen over het gedrag van zowel zijn manager als zijn vrouw, hoeveel last hij daar dagelijks van had.

Nog vóór hij zijn waslijst en koffie kon beëindigen, stond ik echter op en stak ‘begripvol’ mijn hand uit: “Nou, veel sterkte dan met alles!” Waarop Klaas verbaasd reageerde: “Maar zijn we nu al klaar dan?” “Ja toch?”, antwoordde ik. “We hebben toch vastgesteld dat het aan je vrouw en je manager ligt?!” Lichtelijk verbouwereerd reageerde Klaas: “Maar misschien is het ook wel de manier waarop ik ermee omga?” “Oh, maar dan blijf ik zitten, dat is mijn specialiteit!”

Uit: Laat je de kop niet gek maken’

 

 

Grip op je leven lijkt mij een illusie; grip in je leven, daar valt wat voor te zeggen. Maar op wie, of wat? Pythagoras betoogde met zijn model ‘The Divine’ dat veel mensen proberen om grip te krijgen op hun sociale omgeving en de situatie waarin ze zich bevinden. Soms lukt dat, vaak niet, maar het leidt vrijwel altijd tot onzekerheid en stress, aldus Pythagoras.

Is dat wellicht het geheim van succesvolle mensen? Dat zij zich focussen op hun diepste dromen, elke hindernis als uitdaging zien, altijd weer op zoek gaan naar nieuwe wegen en zich door niets of niemand laten stoppen? Kortom, zich focussen op de mogelijkheden in plaats van de problemen, op het positieve in plaats van het negatieve?

En mocht ‘Divine’ of goddelijk niet jouw ding zijn, wellicht kun je dat dan veranderen in ‘luisteren naar je hart’.           Klopt altijd…

We hebben het leven, noch de ander, niet in de hand. Wél hoe we daar mee omgaan, zelfsturing! Hoe kunnen we meer de regisseur over ons eigen leven worden? Hierbij drie praktische tips:

 

 

  • Zet je zintuigen op dieet

Wat zou je kiezen?

    • Wonen in een door drugsbendes geterroriseerde krottenwijk of een lieflijk dorpje of stad?
    • Wandelen in een heerlijk ruikend lentebos of op een stinkende afvalbelt?

Waarom kies je dan voor het kijken naar zo veel ellende via televisie, I-pad, mobieltje e.d.? Angst is een nuttige emotie (het alarmeert ons bij gevaar), maar chronische angst verlamt ons en legt o.a. ons immuunsysteem plat.

Kortom, omring je zo veel mogelijk met fijne mensen, schoonheid en natuur. Kies voor positieve prikkels. Of, zoals de Boeddhisten het zeggen: ‘Zie het goede, hoor het goede, doe het goede.’

 

  • Zorg voor je lichaam

Jouw gezondheid is net zoiets als je vrijheid; als je het pas waardeert op het moment dat je het kwijtraakt, ben je vaak te laat…

Als het lampje van de remmen in je auto rood oplicht, vraag je dan de monteur ‘de zekering van dat irritante lampje’ te verwijderen? Nee toch?! Waarom zou je dan niet beter (leren) luisteren naar de ‘lampjes’ van jouw lichaam? Immers, hoe beter je voor je lichaam zorgt, des te beter het voor jou kan zorgen?!

Investeer dus in je gezondheid. En, alle hypes ten spijt, een gezonde leefstijl is niet het één of het ander. Het is een combinatie van factoren, zoals ik beschrijf in de Schijf van Zeven in mijn boek ‘Laat je de kop niet gek maken’.

In één oogopslag kun je daarin zien wat je goed doet en wat je nog kan verbeteren. En elke kleine verbetering werkt als een katalysator op de overige factoren. Wil echter niet te veel tegelijk en waak voor extremen. Kies de gulden middenweg en bedenk bovenal: alle goede dingen komen langzaam!

 

  • Focus je op de weg in plaats van de beren

Ieder huisje heeft zijn kruisje. Een persoonlijke crisis, maatschappelijke crisis, we maken het allemaal mee. Maar bedenk, het Chinese teken voor crisis, bestaat uit twee afzonderlijke tekens: ‘Wee’ en ‘Ji’. Letterlijk betekenen zij: ‘gevaar’ én ‘kans’. Er is dus iets aan de hand. Focus jij je uitsluitend op het gevaar (de ‘beren’), dan loop je het risico dat angst je verlamt! En daarmee je blik, en dus je keuzemogelijkheden, beperkt.

Dus: wees je bewust van het gevaar, maar richt je focus en energie vooral op de kansen! En besef daarbij: niet je dromen zijn bedrog, maar je beren! De meeste tenminste.

 

 

De dokter als cliënt

 

‘Wat gaan we doen?’ vraagt de overspannen arts me aan het begin van onze eerste sessie. Vol verwachting klopt zijn hart. Al is de sofa lui, hij allerminst! Houding voorovergebogen, ellenbogen op de knieën en de linkerhand gevouwen over zijn rechtervuist.

‘Geen idee’ antwoord ik uitdagend maar verder uitdrukkingsloos. Zijn onrust neemt toe. Zijn twijfels ook. Zijn collega had mijn vakbekwaamheid in nogal lyrische bewoordingen omschreven. ‘Maar je hebt toch wel een methode?’ vraagt hij me lichtelijk verbouwereerd.

‘Hoeveel methodes heb je de afgelopen jaren al uitgeprobeerd, regulier en alternatief?  stel ik hem als wedervraag. Na enige overpeinzingen blijkt dat het antwoord niet meer op de vingers van één hand te tellen is. ‘En, heeft het je geholpen?’ ‘Nou, soms een beetje. Maar in elk geval niet genoeg, niet blijvend, anders zou ik hier niet zitten hè?!’

 

‘Hmm, wil je nog koffie?’ vervolg ik, om het even over een andere boeg te gooien. ‘Koffie? Je hebt me net ingeschonken?!’ Intonatie, volume en lichaamstaal maken me duidelijk dat zijn twijfels, niet alleen aan mij maar ook aan zijn collega chirurg, plaats maken voor lichte irritatie.  

‘Aha, het kopje zit nog vol, er kan niets meer bij?’   ‘Ja, duh?!!…’   ‘Maar in jouw ‘kop’ wil je wel methodes en technieken blijven gieten, die je uiteindelijk alleen maar meer in verwarring hebben gebracht?!’…

Het duurde even, maar in enen viel het kwartje en schonk hij mij, opnieuw, zijn vertrouwen. In een volle ‘kop’ kun je schenken wat je wilt, de duurste ‘koffie of thee’, het baat je niets!

 

In mijn vak gaat het er niet om dat je de beste oplossingen aanreikt (die krijgen ze wel van de buurman…), maar dat je de juiste vragen stelt.  Dat je de juiste snaar raakt. En, bovenal en cruciaal, op het juiste moment!

Dat kan op vele manieren. Mét en zónder woorden. Uitsluitend door een begaan hart en een heldere spiegel kan inzicht ontstaan bij de cliënt. En door inzicht kan verandering ontstaan. Want, als je niet ontdekt wáárom je overspannen bent geworden, waarom je een burn-out hebt, hoe wil je het dan een volgende keer voorkomen?…