De brief van Chris

 

Mijn ‘oude’ vaste klanten weten het vast nog wel; als we dan in het klooster even naar het kantoor van mijn secretaresse liepen, voor een lekkere bak koffie of cappuccino, werd hun blik vaak gevestigd op dit prikbord, waar Josephine wisselend kaartjes van oud-cliënten en cursisten ophing.

 

 

En, al werk ik nu veel minder, ze komen nog steeds… zoals deze brief van Chris, 15 jaar (!) nadat zijn werkgeven hem de training Weer in Balans had aangeboden.

 

 

Beste Harry,

  

Nu ik zo vlak voor mijn pensioen sta en terugkijk op mijn werkzame leven, dan behoort mijn deelname aan jouw sessies (redactie: de training Weer in Balans), en dat is al even geleden, zonder enige twijfel tot de hoogtepunten.

De inzichten die ik daar heb gekregen, hebben verandering in mijn leven gebracht. Het bracht meer rust, zelfreflectie en bovenal relativering. Dat laatste natuurlijk in die zin, dat ik ben gaan beseffen wat de werkelijk belangrijke dingen in het leven zijn.

 

We konden toen niet vermoeden wat ons gezin vlak daarna moest doorstaan. Ik ben ervan overtuigd, dat jouw wijze lessen en, niet te vergeten, de geweldige gesprekken met de andere deelnemers ertoe hebben bijgedragen, dat we die zware tijd goed zijn doorgekomen. 

Ik heb het al eens eerder gedaan, maar grijp dit moment nog even aan om je daarvoor hartelijk te bedanken.

 

Met vriendelijke groet, Chris

 

 

Ik kan je niet vertellen hoezeer zulke berichten mij raken. Zovele ontroerende en kostbare herinneringen aan de sessies met mijn cliënten en cursisten de afgelopen 25 jaar. Ik beschouw het nog steeds als een buitengewoon voorrecht dat mensen hun verhaal met me wil-(d)len delen.

Vroeger, als scholier, wilde ik dierenarts worden. Vele jaren later, en nadat ik niet alleen leverancier van ziekenhuizen ben geworden, maar helaas ook klant, blijkt dat ik al bijna flauwval bij het zien van bloed. Laat staan een zuster met een naald… Hoe mooi hoe het leven je naar je talent leidt. Enige wat je hoeft te doen is te luisteren naar je hart. Klopt altijd… en het enige wat je daarvoor nodig hebt is… stilte.

 

‘Life is what happens, while you make other plans’ – John Lennon

 

Heb je ook spaargeld?!

 

Nicole zit er weer even helemaal doorheen. Zevende sessie. Erg teleurgesteld. Vooral in zichzelf. Andere cliënten gaat het toch stukken beter na zeven sessies? Dus zelfs ‘ene Harry in een klooster’ helpt haar niet. Niet afdoende. Denkt ze.

Klopt, het waren ook weer heftige weken, zowel privé als op het werk. Je kent ze vast ook wel, van die weken waar alles mis lijkt te gaan. ‘Shit happens’, maar dan allemaal tegelijk. Geen wonder dat ze er weer even helemaal doorheen zit! En intens verdrietig. De wanhoop nabij. Wat nu?

 

 

Om te beginnen toon ik mijn begrip, voel ik met haar mee, geef haar verdriet alle ruimte. Maar ik wil ook iets bereiken, een verandering in haar leven. ‘Shit’ blijft natuurlijk af en toe ‘happenen’, in ieders leven. Maar hoe kunnen we daar anders mee omgaan. Hoe kunnen we zorgen dat we dat beter aankunnen?

Als ze even later moedeloos haar hoofd laat zakken, vraag ik haar plotsklaps: ‘Heb je ook spaargeld?’ ‘Spaargeld?!’ Ze richt zich op met een mengeling van verbazing en irritatie. ‘Heb zeker nog meer sessies nodig!’ hoor ik haar denken. Maar dat zegt ze niet. ‘Natuurlijk heb ik spaargeld, leg elke maand wat opzij’. ‘Maar waarom dan?’ vraag ik haar. ‘Voor noodgevallen natuurlijk, dat spreekt toch voor zich?!’ ‘Waarom doe je dat dan niet met energie?!’ ‘Pardon?’

 

En zo verklaar ik haar het verschil tussen échte en geleende energie (zie mijn boek hoofdstuk 6). En dat ik het toch wel een beetje raar vind dat jij het raar vindt dat je geen energie meer hebt als je altijd alles uitgeeft. En meer dan dat! En je dan ook nog druk maakt om zaken waar je niets aan kunt veranderen en zo maar energie blijft verspillen…

Het kwartje lijkt te vallen bij Nicole. ‘Mmm, energie sparen?’ In de komende weken gaat ze allerlei manieren bedenken om dat in haar leven te integreren! ‘En ik ga dat hoofdstuk over energie nog maar eens lezen’ besluit ze. Opgelucht gaat ze weg. Een nieuw begin. Nieuwe energie. Kán, elke dag!